Ik mag graag uitgaan in het dorp van Hilversum.
Café Dudok bijvoorbeeld, mijn stamcafé waar ik een ‘flesje’ bestel. Hoegaarden Wit, voor mij al jaren favoriet.
Eetcafé Ieske, alwaar dit goddelijke goedje zelfs van de tap uitgeserveerd wordt.
En dan café Brabant, hopeloos op mijn route naar huis.

Ik heb met Gijs afgesproken.
Hij wilde dat nu wel eens van dichtbij zien. MOUT.
Zelfs in Bussum rent de reputatie al vooruit en als ik mijzelf mijn eerste keer bij MOUT herinner, ook Laren, Blaricum, Huizen, Loosdrecht en zelfs uit Amsterdam komt men naar hier om de nieuwste Hilversumse attractie te komen bewonderen. En onze Gemeente Hilversum heeft dan ook deze tent heftig gepromoot. Zelfs onze burgervader heeft er ‘stage’ gelopen.
Soms lijkt het zelfs wel de bedrijfskantine van het raadhuis, mediapark en de hockey- en golfclub. Een monument wat behouden moest worden en waarvan we eerst nog vonden dat het de puist op het marktterrein was. Het kan verkeren. Nu het gehele marktterrein klaar is moet toch gezegd dat met ook de komst van de bioscoop Vue Hilversum en de waterfontein en dus ook MOUT het hele boeltje leuk opgeknapt is.

Ik moet doorlopen want ik ben een beetje aan de late kant. Terwijl ik in de buurt kom valt mij toch op dat aan de buitenkant er veel te zien is. Door het vele glas kan je al goed naar binnen kijken en zijn de ketels van de brouwerij opvallend zichtbaar. Eenmaal binnen ga ik op zoek naar Gijs.

toen hij een biertje wilde bestellen moest er eerst afgerekend worden

Ik zie Gijs met een verbaasde blik zitten aan de bar. Hij kan het niet geloven waar hij nu weer terecht is gekomen. Langwerpige campingtafels met dito bankjes? Ik wijs nog naar de loungebank bij de openhaard en de ronde tafels met krukken daarom heen. En toen hij een biertje wilde bestellen moest er eerst afgerekend worden voordat je een biertje aan je lippen kon zetten. En dan het geluid binnen, je kon elkaar moeilijk verstaan! Ik kreeg de indruk dat het Gijs niet echt kon bekoren.
Na een ongemakkelijk uurtje gaat Gijs er vandoor. Ik hoop dat hij terug komt naar ons wonderschone dorp.

Ik loop richting huis via de kleine spoorbomen waar mij altijd een hindernis wacht. Ook nu kan ik hem niet ontlopen, mijn buurtcafé. Ik ga naar binnen en roep “Gerard, meid!” (Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen!) “Mag ik een bekertje bier?” En een glimlach maakt zich meester van mijn gezicht, de buik steekt weer uit en onhoorbaar laat ik een heel klein scheetje … Ik ben bijna thuis.

 

Remco Roeters
Columnist

Foutje gezien? Mail ons. We zijn je dankbaar.

Reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s