Ik woon vlakbij het station van Hilversum, aan de oostkant. Op zonnige dagen heb ik eind van de middag nogal eens de gewoonte aan de achterkant een uurtje op een muurtje te gaan zitten. De zon in mijn achtertuin is dan vaak al lang verdwenen en op dat muurtje kan ik genieten van de middagzon én van de mensen die uit het stationsgebouw of de tunnel uit komen. Het is matinee.

Zo komt er een man over het voetpad uit de tunnel die zich op een zeer merkwaardige manier, enigszins haperend, richting Kleine Drift voortbeweegt. Ik volg hem met mijn blik totdat hij uit beeld is verdwenen. Mijn conclusie: óf deze man heeft een handicap, óf hij heeft een meer dan grote behoefte om binnen een minuut een toilet te vinden.

Ik zie hem denken: ‘wanneer komt mijn kans’?

Ten tonele verschijnt een mooie jongedame. Uiterst kort gerokt en een eveneens uiterst uitdagend decolleté. In dat soort situaties heb ik de gewoonte om het gedrag te observeren van de mannen die hiermee worden geconfronteerd. Een man loopt quasi ongeïnteresseerd door, maar kan niet verhullen dat zijn blik toch met enige regelmaat haar kant op wordt getrokken.

Een echtpaar kruist haar pad. De vrouw voelt dat haar man weleens een meer dan normale belangstelling zou kunnen tonen. Ze blijft hem voortdurend streng aankijken. Ik zie hem denken: ‘wanneer komt mijn kans’? En ja hoor, in een kort moment van onoplettendheid van zijn vrouw, schieten zijn ogen naar opzij. Als zijn vrouw hem even later nog maar eens streng aankijkt, loopt hij al lang weer keurig in het gareel.

Een oudere vrouw zet haar rollator tegen de muur. Ze staat met de rug naar iedereen toe. Uit haar tas haalt ze een fles witte huiswijn. Ze schenkt het over in een plastic flesje. Als deze vol is, pakt ze een tweede flesje en giet daar de rest van de wijn in. Schichtig kijkt ze om zich heen. Ze loopt naar de prullenbak om er de lege wijnfles in te dumpen en verdwijnt. Privéfeestje vanavond?

Dan een statige oude man, samen met zijn vrouw, zij achter een rollator (zij loopt overigens beter dan hij). Auto geparkeerd achter het station. Ik zie ze wel vaker. Opvallend: elke keer heeft de man in het dorp een ballon gescoord. Die verdwijnt vervolgens in de achterbak. Diverse keren per week. Ik ga hem binnenkort toch eens vragen wat hij met al die ballonnen doet.

De zon is ondertussen al lang weg en het is al geruime tijd bewolkt en kil. Ik besluit dat de gratis middagvoorstelling ten einde is.

 

Gerard Scheper
Columnist

Foutje gezien? Mail ons. We zijn je dankbaar.’

Tip: abonneer je. Kost niks.

Reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s