ZomerColumns in juli

Het is bijna zover, er eventjes lekker tussen uit. We hebben een huisje geboekt, vlakbij een pittoresk stadje, met overal eettentjes en zonnige terrasjes. Het is iets meer dan een dagje rijden vanaf Hilversum en dan zit deze jongen aan een picknicktafeltje met een glaasje heerlijke wijn. Geen wolkje aan de lucht, de hele dag gezellig in het zonnetje.

De omgeving is werkelijk prachtig. We hebben deze locatie zorgvuldig uitgekozen. De streek is niet populair bij Nederlanders, je komt ze daar nagenoeg niet tegen. Geen gezeur aan je kop, geen beleefdheidsgesprekken, en ik hoef me niet te storen aan de grote hoeveelheid verkleinwoorden in de Nederlands taal.
Ik heb namelijk een verkleinwoordenfobie. En dat is besmettelijk.

In het Nederlands hebben we in toenemende mate de neiging om overal -je of -tje achter te zetten. We gaan een avondje stappen, een dagje weg, we gaan een bioscoopje en een terrasje pakken, een biertje of wijntje drinken en …, lekker in het zonnetje zitten. Beseffen we ons wel hoe immens groot deze energiebal is? En wij noemen dat ding zonnetje.

De verkleinmanie is vooral Nederlands

Je hoort het de hele dag in alle gelederen van de samenleving. Het stikt van de verkleinwoorden. Dikwijls heeft dat een functie, bijvoorbeeld om een verschil in grootte aan te geven. Maar net zo vaak is het totaal niet nodig. We hebben gewoon een barbecue in plaats van een barbecuetje.

Een biertje drinken is vooral gezellig maar ook verhullend. Het blijft nagenoeg nooit bij één klein glas pils. Het worden gemakkelijk drie zware Belgische bieren of meer.

Onlangs hoorde ik één van de dames van de bakker zeggen, over een klant die zojuist de deur uit liep, dat de man een beetje ‘in het warretje’ was.

Soms krijgt het verkleinwoord een nieuwe betekenis. Zo is een collegaatje altijd een vrouw en een mannetje altijd handig. Ook al is hij een boom van een kerel, we snappen elkaar direct als we voor een klus een mannetje hebben. Een dubbeltje is een dubbeltje en een kwartje is een kwartje.

Op het nippertje dit nog. Er zijn natuurlijk ook vaste uitdrukkingen. Ik hou niet van naamgrappen maar wijkwethouder Jan Kastje van noordwest Hilversum doet de gemiddelde villa geen eer aan. Broertjes en de kindergemeenteraad.
De verkleinmanie is vooral Nederlands. Komt het misschien omdat we in de lage landen geen bergen hebben? We voelen ons groter en benoemen veel om ons heen in kindertaal. Hoe gaat het? Nou, z’n gangetje. Die theorie zou best wel eens waar kunnen zijn.

Rustigjes aan, ik ben een paar weekjes weg.

 

Toon de Jongh
Columnist

 

 

Foutje gezien? Mail ons. We zijn je dankbaar.

Tip: abonneer je. Kost niks.

langsdegreppelsvandegroest.nl

Reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s