❡52: Column Willem Davids – Sensorisme

Dat zal ons college nog tegenvallen,
wanneer volgende week de treinen tussen Amsterdam en Hilversum weer normaal gaan rijden. Drie weken een beroerde verbinding met de hoofdstad was voor het college een zegen. Officieel was er zomerreces maar het wegblijven van pendelende badgasten op de stoep was natuurlijk een unieke gelegenheid voor het college om ongezien allerlei maatregelen door te drukken.

Ik heb het niet over nóg meer vergunningen voor tapasbarretjes, pizza- en fastfoodhokken in het dorp. Ik heb het ook niet over Ellie Lust die ineens het programma Opgelicht gaat presenteren ten koste van Jaap Jongbloed.

Nee, ik heb het over de grote stappen die deze weken zijn gemaakt in het optuigen van ‘Smart City Hilversum’, het project dat binnenkort van start gaat en over paar jaar vol in bedrijf moet zijn.
Een project met grote inbreuk op onze privacy, want wij, beste Hilversummers, worden stiekem volledig gedigitaliseerd.

De mogelijkheden zijn vrijwel onbegrensd

Er moet geen paniek uitbreken onder de bevolking en daarom vermeldt de website www.smartcityhilversum.nl dan ook zalvend:  “Smart City draagt bij aan duurzaamheid en de veiligheid op straat.”

Vanzelfsprekend!

“In samenspraak met bewoners wordt gewerkt aan de ontwikkeling van nieuwe diensten die gebruik gaan maken van beschikbare data op één dataplatform” aldus een recent persbericht.

Smart City projecten zijn in de kern gewoon IT-projecten. IT en de overheid vormen niet altijd een fijne combinatie en verantwoordelijk wethouder Wimar Jaeger heeft geen beste reputatie sinds het Media Mile-fiasco en zijn sjacheren met allerhande bijbaantjes.
“De mogelijkheden zijn vrijwel onbegrensd” hoor ik in een voorlichtingsfilmpje waar het Smart City Platform naar verwijst.

Precies daar zit het gevaar! Mij baart het zorgen als berichten op sociale media van bewoners worden bijgehouden, als locatiedata van mobiele telefoons worden geregistreerd via wifinetwerken, zodat Jaeger en zijn kornuiten 24/7 kunnen zien hoe wij door een buurt bewegen.
Veel Nederlandse gemeenten zijn niet in staat om de beveiliging van hun burgers goed te regelen. Hoe meer sensoren, infrastructuur en besturingssystemen een internetverbinding krijgen, hoe kwetsbaarder het wordt.
Ik zeg het het er voor de zekerheid graag even bij: een Smart City is geen zelfrijdende auto waar je niet meer hoeft te sturen. Onderdelen van slimme steden worden regelmatig gehackt. Er zijn volop voorbeelden van ‘slimme’ straatverlichting die op afstand werd uitgeschakeld door onbevoegden en van stoplichten die werden gemanipuleerd door hackers.
Bon, volgende week rijden de treinen weer volgens dienstrooster. Nú nog harder en met meer dan voorheen. Mijn advies: kijk op de NS-app en ontsnap. De sensors zullen je missen.

 

Willem Davids
Columnist

 

 

Foutje gezien? Mail ons. We zijn je dankbaar.

Tip: abonneer je. Kost niks.

langsdegreppelsvandegroest.nl

❡51: Column Rijko Koning – Oostwaarts

Ik verlaat de kale vlakte voor het station
en stuif op mijn fiets de tunnel in.
Met wapperende haren en 80 pagina’s pure poëzie die door mijn hoofd stuiven.

De Gebiedsagenda 1221 heeft mij diep geraakt.
Een uitgebreide agenda voor ons gebied en dat omarmd door alles en iedereen.
Wat een heerlijke ideeën. Wat een pareltjes.
Wat een groot warm bad van zalige woorden die je gedachtes zoetjes masseren.
Kompas, samen, verbrede reikwijdte, uitstraling, nieuwe dynamiek, menselijke maat, kleine korrel, kwaliteitsimpuls, diversiteit, stevige bomenrij, rustige straten, opgestroopte mouwen, buurtgevoel, programmatische flexibiliteit, entreegebied, gericht mengen, sociale cohesie, draagvlak, speelplekken, vergroening, klimaatadaptief, groene loper, energietransitieplan, visuele en fysieke verbindingen, collectief parkeren, betaalbare oplossingen.

‘Eerst afmaken waar je aan begonnen bent,’ zou mijn moeder hebben gezegd

Even een extra trapje erbij om vanuit de tunnel omhoog te fietsen.

In mijn fantasie probeer ik me al een nieuw Oosterspoorplein voor te stellen.
Het nieuwe bruisende hart voor Oost klopt ook al in mij.
Er ligt maar liefst 12 miljoen klaar om 55 panden op te knappen.
Met opknappen wordt eigenlijk slopen bedoeld.
Maar het knapt daar wel van op, zal menigeen zeggen.
Voor de percelen heeft de gemeente al voorkeursrecht gevestigd.
Daarmee kunnen ze de hand leggen op de moeilijke pandjes.
Dudok Wonen heeft de rest al jaren in bezit.
Laatste nieuws is dat de hele Spoorzone onder één bestemmingsplan gaat vallen.
Daar heeft onze minister Ollongren groen licht voor gegeven.
Dit is voor Hilversum een primeur die extra slagkracht gaat geven.
Dudokpark 1 barst haast uit zijn voegen van trots.

Ik knijp mijn remmen stevig in.
Kom piepend tot stilstand net voor ik de Kleine Drift over ga.
Het zweet breekt mij aan alle kanten uit.

Er had iets leuks voor het station zullen komen deze zomer.
Hoe simpel was dat te organiseren.
Leuk ook voor de Hilversummers zonder vakantie.
Maar nada noppie.
Even geen creativiteit en slagkracht in de burelen.
Ik realiseer me opeens dat het hele verprutste stationsgebied tot stand is gekomen door beslissingen van diverse wethouders en colleges door de jaren heen.
Het zal toch niet zo zijn dat mijn nieuwe bruisende hart voor Oost ook een desolaat kaal terrein wordt met bakken vol stagnerende plannen.
Dat je niet meer weet of je vóór of achter het station staat met je fiets.

‘Eerst afmaken waar je aan begonnen bent,’
zou mijn moeder hebben gezegd.
Wat mij betreft gevolgd door
‘dan pas Oostwaarts.’

 

Rijko Koning
Columnist

Foutje gezien? Mail ons. We zijn je dankbaar.

Tip: abonneer je. Kost niks.

langsdegreppelsvandegroest.nl

 

❡42: GastColumn Paul Smit – Een Standbeeld Voor Volkert van der Graaf?

Met een zekere regelmaat publiceert bij ons een gastschrijver, zoals hier.

Een Standbeeld Voor Volkert van der Graaf?

Hilversum heeft de twijfelachtige eer geschiedenis te hebben geschreven met de eerste politieke moord sinds de moord op de gebroeders de Wit in 1672. En Volkert van der Graaf heeft dat dubieuze feit op zijn naam staan. Een standbeeld waardig. Ook omdat Volkert alle marges van ons rechtssysteem heeft weten te benutten. Dat is razend knap. En ondanks het verbod om met de pers te praten haalt hij iedere keer de publiciteit.

Hoewel Volkert van der Graaf in 2002 de meest gehate man van ons land was, werd zijn proces maar door een enkeling bezocht, dit in tegenstelling tot de massale belangstelling voor het proces van Holleeder. Volkert wist echter menigmaal de pers te mobiliseren. Tot grote ergernis van de nabestaanden van Pim Fortuyn, vond Volkert de rechter diverse malen bereid mee te gaan met zijn eisen.

Nog een jaar dan is je straf afgelopen en ben je een vrij man

Er is nog iets bijzonders aan deze zogenaamde dierenactivist. Sinds zijn voorwaardelijke vrijlating in 2014 is hij niet ondergedoken of, zoals de bedoeling was, geëmigreerd naar het buitenland. Je zou denken dat Volkert wel iets te vrezen heeft van de fans van Pim Fortuyn. Welnee, Volkert vertoont zich regelmatig op straat, doet zelfs mee aan marathons en schijnt nog te wonen op zijn oude adres te Harderwijk. Ook Petra zijn vrouw/vriendin schuwt de mensheid niet. Het echtpaar van der Graaf is dus niet bang voor represailles.

Laster, dat is waar Volkert nu woedend om wordt. Hij diende een aanklacht in tegen CDA-Tweede Kamerlid Madeleine van Toorenburg en oud-VVD-Kamerlid Han ten Broeke vanwege smaad en laster. Natuurlijk Volkert, wat deze politici over je beweren is lasterlijk. Heel goed dat je onmiddellijk tegengas geeft. Een standbeeld, dat heb je verdiend.

Toch is er nog één dingetje dat me dwars zit. Uit een brief die je 2003 aan je vriendin Petra schreef citeer ik: “Mocht ik ooit een verklaring afgeven aan de rechterlijke macht of de media, dan hoeft dat natuurlijk niet de waarheid te zijn. Voor de buitenwereld is de waarheid niet belangrijk. Naar jou toe zal ik wel eerlijk zijn. Ik vind dat jij er recht op hebt.” Fijn Volkert maar dat recht hebben wij namelijk ook. Nog een jaar dan is je straf afgelopen en ben je een vrij man. Mag je praten met de pers. Zeg eens eerlijk wie je opdrachtgever was.

 

Paul Smit
Gastschrijver
– Paul Smit is fotograaf, reclameman, oud-journalist, organisator van concerten en evenementen. Columnist bij voorheen Dichtbij.nl. Woonde en werkte vele jaren in Hilversum.

Foutje gezien? Mail ons. We zijn je dankbaar.

Tip: abonneer je. Kost niks.